papa verliezen als je net twee bent

Voor ouders maar ook over ouders
Forumregels
Heb je bv. iets te vragen aan ouders in het algemeen, doe het dan hier. Ook ouders kunnen hier vragen stellen en ervaringen delen waarbij wel de rouw van hun kinderen centraal staat. De eigen rouw van ouders is hier minder op zijn plek.
Gebruikersavatar
suus77
Berichten: 3

papa verliezen als je net twee bent

Bericht#1 » wo 01 feb 2006, 21:16

Hallo, mijn naam is Susanne. In dec. 2005 is mijn man heel onverwacht komen te overlijden op 30 jarige leeftijd. Mijn dochter was toen net 2 jaar geworden. Na het overlijden van mijn man ben ik eens gaan zoeken en kwam ik op dit forum terecht.
Ik wil graag mijn dochtertje zo goed mogelijk begeleiden en helpen met het verlies van haar vader. Ik merk bij mezelf dat ik nauwelijks kan bevatten wat er is gebeurd. Dit maakt het voor mij erg lastig om het haar duidelijk te maken.
Mijn dochter is in haar gedrag verandert na het overlijden van haar vader; ze is driftiger en ze probeert in veel zaken haar zin te krijgen. Ze heeft ook veel last van nachtmerries. Ze wil met mij niet praten over waar papa nu is, ze lijkt het zelf op haar manier te ontkennen. Daarnaast merk ik dat ze heel erg aan me hangt alsof ze bang is dat ze ook mij verliest, waar tegenover staat dat ze ook boos lijkt op mij, dat ze het mij kwalijk neemt dat papa weg is.
Ik vind het heel lastig om er goed mee om te gaan. Ik laat nu van haar afhangen wanneer ze over papa wil praten. Op de begravenis hebben we bijv. een dvd laten zien. Ik heb ook een kopie hiervan bij haar dvd-tjes gelegd zodat zij kan aangeven dat ze er naar wil kijken en ook weet dat dit kan.

Ik weet eigenlijk niet zo goed wat ik hier wil vragen. Misschien dat er mensen zijn die dit herkennen en die tips voor me hebben.

alvast bedankt, groetjes Susanne

leoniekvandermaarel
Berichten: 312

Re: papa verliezen als je net twee bent

Bericht#2 » do 02 feb 2006, 06:51

Beste Susanne,

Kinderen in de leeftijd van jouw dochter (en tot ongeveer 6 jaar) beseffen nog niet wat dood zijn is. Ookal is papa er niet meer, ze snapt daar niets van. Het is heel goed dat je haar vertelt dat papa dood is, maar dood is voor haar nog geen concreet begrip. Wat haar betreft zou het ook kunnen betekenen dat papa naar de winkel is en lang wegblijft. Dat ze het niet snapt kan haar boos maken. het kan haar ook boos en opstandig maken dat dingen thuis veranderd zijn. Dat jij zelf niet zo vrolijk meer bent, met andere dingen je bezig moet houden, veel verdrietig bent, noem maar op. Ze kan niet goed snappen hoe dat komt. Daarbij kan ze denken dat het door haar komt. In deze leeftijd zien kinderen zichzelf als het begin en eindpunt van alle dingen. Dus als jij verdrietig bent, kan het zijn dat zij denkt dat zij daar een aandeel in heeft gehad.
Het is goed te blijven benoemen dat papa dood is en over haar papa te praten. Je mag daarbij in gedachten houden dat zij het niet snapt en de woorden tot haar laat komen, maar dat ze niet zullen 'beklijven'. Net als dat je tegen haar kan zeggen dat ze naar school gaat als ze 4 is. Dat zal ze braaf herhalen en zeggen dat ze dat wil, maar snappen doet ze het niet. Ze zal dus ook nu braaf herhalen dat papa dood is en naar de hemel (of wat je er dan ook over zegt), maar snappen, ho maar. Verwacht daarin niets van haar. Steun haar, hou haar vast en accepteer haar, ook haar boze gedrag.
Als je zelf dingen niet snapt kan je ook boos of gefrustreerd raken en daardoor geïrriteerd.

Ik hoop dat je hier nu mee verder kan.
Groet,
Leoniek

Gebruikersavatar
annemieke en emmy
Berichten: 15

sterkte

Bericht#3 » do 02 feb 2006, 19:35

lieve Suzanne,

veel advies kan ik je niet geven wat betreft je dochtertje.

wat ik wel kan doen is jou heel veel sterkte wensen, in het verlies van je man.
Zelf hebben we net eind december, op oudjaarsdag, onze jongste dochter verloren, dus ergens zitten we in hetzelfde schuitje..

Nogmaals, heel heel heeel veel sterkte meid, en kracht en geduld, om jezelf staande te houden in deze periode en ook nog je dochtertje op te kunnen blijven voeden, en haar te steunen ....

Ik wou dat ik je meer kon helpen...

Annemieke

Gebruikersavatar
Marian
Berichten: 11

Verwerken

Bericht#4 » za 04 feb 2006, 12:03

Hoi Susanne,
Ik heb op 4 november mijn man ook geheel onverwachts verloren aan een hartstilstand. Heb twee zoontjes van 4 en 6 jaar. De jongste kan er inmiddels wel over praten, maar hij had ook veel nachtmerries, waarbij hij hartverscheurend gilde. Ook wordt hij vaak huilend wakker. Dat wordt nu gelukkig wel wat minder. Maar het is zijn manier van dingen verwerken, denk ik dan maar.

Ik herken wel dat je het nog niet kan bevatten. Bij mij is het nu drie maanden geleden, en de eerste twee maanden was ik volgens mij in shock. Pas daarna begon het ineens in al die duizend dingetjes tot mij door te dringen, en begon ik ook te huilen. Mijn oudste slaapt ook veel bij mij. Wil jou dochter dat niet? Ik merk dat het erg veel troost kan bieden, ook voor jezelf.

Heel veel sterkte.
Marian

Gebruikersavatar
suus77
Berichten: 3

slapen

Bericht#5 » zo 05 feb 2006, 05:46

Mijn dochter wil graag bij me in bed slapen, maar ik wil dit liever niet. Ze heeft in de eerste weken wel een paar keer in mijn bed gelegen maar dan slapen we allebij niet.
Ze vraagt er nu ook niet meer om want ze weet het antwoord al. Wel zegt ze nog, "ik moet in mijn eigen bed slapen he?".

Mijn dochter kan gelukkig aardig babbelen. We hebben nu bijna elke dag wel een moment waarop we samen aan papa vertellen welke leuke dingen ze allemaal heeft meegemaakt. Op die manier hoop ik dat ze bij de gedachte aan papa niet alleen verdrietig is. Ik merk dat ze dit al "gewoner" begint te vinden en van alles en nog wat aan papa verteld. Dit heeft jammer genoeg nog niet geholpen om haar nachtmerries minder te maken.

Ik snap best dat het voor haar ook tijd kost om dingen te verwerken maar is is zo sneu en confronterend als je je dochter hoort gillen in bed. Als ik dan bij haar kom is het soms goed en kan ik haar troosten. Maar soms is ze echt nijdig en slaat ze letterlijk om zich heen.
Ik hoop gewoon dat ze snel weer wat rustiger kan slapen.

groetjes Susanne

Gebruikersavatar
Marian
Berichten: 11

Nachtmerries

Bericht#6 » zo 05 feb 2006, 11:46

Ik weet het, het is hartverscheurend om je kind zo te horen gillen. Meestal slaapt hij meteen weer door als ik er ben. Hij weet later ook niet meer waar het over ging.

Bij mij slaapt ook alleen de oudste bij mij. De jongste heeft dat eigenlijk nooit gedaan. Heel incidenteel een keer.

Ik praat ook veel met de jongens over papa. Ze hebben allebei een nachtlampje waar je een foto in kan schuiven, en daar hebben we foto's van papa in. (Ik vind dat zulke leuke lampjes ik heb er nog een heel stel liggen, je kunt ze bij de Action kopen, maar ik stuur je er zo een op hoor). Ze hebben ook allebei een kledingstuk van papa uit mogen zoeken en dat hangt op hun kamer. Ik merk dat het ze goed doet het er veel over te hebben.

Maar jezus wat is het moeilijk, om je eigen verdriet ook eruinmte te geven, vind je niet? Zo hadden we het toch niet bedacht van te voren....
Sterkte,
Marian

leoniekvandermaarel
Berichten: 312

Re: slapen

Bericht#7 » ma 06 feb 2006, 08:43

Beste Susanne,
Zou je dochter wel bij jou op de kamer kunnen slapen (dus niet in bij je in bed)? Kinderen hebben vaak behoefte aan veiligheid. Als ze op hun eigen kamertje liggen ervaren ze dat niet altijd. Bovendien kan ze heel bang zijn dat jij ook dood gaat en als ze dan bij jou op de kamer is, hoeft ze die angst niet te hebben, want dan kan ze zien dat je er (nog) bent.

Als je bang bent dat je er nooit meer van af komt dat ze bij je in bed slaapt: dat is niet zo. Je kan het altijd later terug gaan draaien. Nu heeft ze die behoefte nog, straks misschien niet meer. Misschien snapt ze ook niet helemaal waarom ze niet bij jou mag slapen. MIsschien helpt het om een speciale knuffel te kopen die dan bij haar mag slapen.
Groet,
Leoniek

Gebruikersavatar
Pas
Berichten: 4

RE: papa verliezen als je net 2 bent

Bericht#8 » do 18 mei 2006, 22:18

Beste Susanne,
Kerstmis 2001 is mijn echtgenoot op 39 jarige leeftijd overleden aan een hartinfarct. Mijn 2 kinderen waren toen 19 maanden en bijna 6 jaar oud. De eerste jaren waren heel moeilijk voor mij, ik was er lijfelijk wel voor mijn kinderen maar gevoelsmatig was ik volledig dood. Met vallen en opstaan zijn we stilletjesaan uit de ijskoude winter gekropen en nu heb ik het gevoel dat alles zowat op z'n plooi begint te vallen. Mijn jongste dochter, die ondertussen 6 geworden is, begint nu pas echt vragen te stellen over haar papa. De realiteit van het "nooit meer" begint nu pas (dus 4 jaar na het overlijden) goed door te dringen. Ik vang haar op door zo eerlijk mogelijk op haar vragen te antwoorden, op een niveau dat zij kan begrijpen. Als ze iets vraagt waar ik zelf geen antwoord op weet dan stel ik de vraag gewoon terug en laat haar het antwoord zelf invullen. Als ze dus bijvoorbeeld vraagt waar haar papa is dan zeg ik gewoon: "wat denk jij?". Je staat er versteld van wat die kinderen aankunnen en op welke manier ze met de "dood" omgaan. Veel volwassenen zouden er een voorbeeld aan kunnen nemen!
Wat ik je echter vooral zou aanraden is (in afwachting van de verandering in het wereldbeeld van je dochter met daarbij allicht de vele vragen, zo rond het 6de levensjaar) goed voor jezelf te zorgen. Als mama goed met haar verdriet omgaat en toont dat het oké is om verdriet te hebben dan zal je dochtertje het als de normaalste zaak van de wereld beschouwen met haar gevoelens om te gaan. In onze Westerse wereld is dat namelijk niet meer zo eenvoudig. Alles moet immers altijd leuk zijn!
Ik wens je heel veel kracht toe!
Groetjes, Pas
De beste en mooiste dingen van het leven zijn niet te zien en zelfs niet tastbaar, zij moeten gevoeld worden met het hart.

Gebruikersavatar
suus77
Berichten: 3

Bericht#9 » di 05 sep 2006, 15:28

Inmiddels al heel wat tijd verder.. Met mijn dochtertje gaat het gelukkig wat beter. De nachtmerries zijn er nog maar af en toe. Ze mist dr vader wel, vraagt vaak wanneer ie nou weer uit de hemel terug komt. Ze weet wel dat dat niet kan, maar vragen doet ze toch.
Ze hangt wel erg aan me, is erg bang dat ze ook mij kwijtraakt.
Ze is een sterke meid, ik denk dat ze er wel komt.
Het is niet een makkelijke weg, voor ons allebij niet. We hebben nog een heel eind te gaan. Ik ben in iedergeval blij dat ik hier terecht kon/kan. Bedankt voor de lieve reacties

henkslot
Berichten: 4

Bericht#10 » vr 08 sep 2006, 19:23

Hallo suus

Ook ik herken heel goed wat jij schrijft. Bij ons is mijn man ook in dec. 2005 overleden. We waren samen op weg naar frankrijk. Door een ongeval zijn we hem verloren. Ook onze dochters waren hier bij. Zij zijn 9 en 10 jaar oud. Maar de angst die ze hebben om mij te verliezen is groot. Overal moet de mobiel mee want ik moet bereikbaar blijven.
Samen proberen we het leven weer wat kleur tegeven, Maar dat valt zeker niet mee. Ook ik heb het gevoel dat ze sterk zijn. Ze hebben in ieder geval veel steun aan elkaar.
Ik wens je heel veel sterkte vooral voor de komende tijd want ook voor jullie zal deze moeilijk worden, het gaat immers hard naar dec. toe.
veel sterkte Will

Terug naar “Ouders en verzorgers”



Wie is er online

Gebruikers op dit forum: Geen geregistreerde gebruikers en 1 gast