Mijn 'kleine broertje' en zijn verdriet

Voor ouders maar ook over ouders
Forumregels
Heb je bv. iets te vragen aan ouders in het algemeen, doe het dan hier. Ook ouders kunnen hier vragen stellen en ervaringen delen waarbij wel de rouw van hun kinderen centraal staat. De eigen rouw van ouders is hier minder op zijn plek.
Gesloten
WildRose
Berichten: 8
Lid geworden op: di 19 dec 2006, 22:00

Mijn 'kleine broertje' en zijn verdriet

Bericht door WildRose » di 19 dec 2006, 22:10

Misschien dat iemand hier mij wat raad kan geven..

Sinds een klein half jaartje heb ik een fantastisch lief vriendje van 14. Ikzelf ben 17. Hij is als een klein broertje voor me en ik ben zijn grote zus. Hij is in november vorig jaar zijn vader verloren. Zijn vader is ruim twee jaar lang ziek geweest. De lieve jongen heeft het er ontzettend moeilijk mee en is soms niet meer te hendelen. Hij wil absoluut niet praten, kan om iets heel kleins helemaal overstuur raken en hij wil me soms ook helemaal niet zien, omdat hij zo bang is dat ik hem aan het huilen krijg door moeilijke vragen te stellen. Sinds een paar maanden zorgt hij een paar dagen in de week voor mijn paard en dat doet hem wel goed. Ik merk dat hij daar rust vindt en hij is sindsdien iets beter te spreken. Toch maak ik me zorgen en weet ik soms niet meer hoe ik met hem om moet gaan. Hij kan in zijn verdriet vergeten dat ik me zelf ook niet altijd top voel (mijn vader heeft kanker) en dan kan hij me ontzettend kwetsen, waardoor ik uiteindelijk ook gewoon boos op hem word. Daar heb ik al heel snel weer spijt van, want dan voelt hij zich alleen maar nog rotter..

Ik vind het een moeilijke situatie, maar ben gek op hem en wil hem niet laten vallen.

leoniekvandermaarel
Berichten: 312
Lid geworden op: wo 23 jul 2014, 18:25
Bij mij is overleden: man

Re: Mijn 'kleine broertje' en zijn verdriet

Bericht door leoniekvandermaarel » wo 20 dec 2006, 07:04

WildRose schreef:Misschien dat iemand hier mij wat raad kan geven..

Sinds een klein half jaartje heb ik een fantastisch lief vriendje van 14. Ikzelf ben 17. Hij is als een klein broertje voor me en ik ben zijn grote zus. Hij is in november vorig jaar zijn vader verloren. Zijn vader is ruim twee jaar lang ziek geweest. De lieve jongen heeft het er ontzettend moeilijk mee en is soms niet meer te hendelen. Hij wil absoluut niet praten, kan om iets heel kleins helemaal overstuur raken en hij wil me soms ook helemaal niet zien, omdat hij zo bang is dat ik hem aan het huilen krijg door moeilijke vragen te stellen. Sinds een paar maanden zorgt hij een paar dagen in de week voor mijn paard en dat doet hem wel goed. Ik merk dat hij daar rust vindt en hij is sindsdien iets beter te spreken. Toch maak ik me zorgen en weet ik soms niet meer hoe ik met hem om moet gaan. Hij kan in zijn verdriet vergeten dat ik me zelf ook niet altijd top voel (mijn vader heeft kanker) en dan kan hij me ontzettend kwetsen, waardoor ik uiteindelijk ook gewoon boos op hem word. Daar heb ik al heel snel weer spijt van, want dan voelt hij zich alleen maar nog rotter..

Ik vind het een moeilijke situatie, maar ben gek op hem en wil hem niet laten vallen.
Beste Wilde Rose,
Je zegt dat je je zorgen maakt en aan de andere kant zit jij met jouw eigen verdriet. Een lastige situatie. Heb je hem wel eens verteld dat jij het ook moeilijk vindt? En dat je je zorgen maakt? Je wil er voor hem zijn maar je staat ook machteloos. Zijn vader is dood en de jouwe is ziek. Dat lijkt me behoorlijk confronterend voor je. Er razen dan allerlei gevoelens door je heen die een 'juiste' reaktie moeilijk maken. Misschien helpt het je om goed bij jezelf na te gaan hoe jij je voelt als hij op een bepaalde manier reageert en dAt aan hem te zeggen. Of dat je hem vertelt dat je op dat moment niet goed in je vel zit en je er niet voor hem kan zijn, misschien morgen weer, maar nu....
Waarom zou je met hem willen breken? Het is goed om bij jezelf dat ook te onderzoeken. Wat levert het je op als je niet meer met hem om zou gaan?

Jullie zijn alletwee emotioneel en dat maakt het heel moeilijk om op een rustige manier met elkaar om te gaan. En af en toe lekker ruzie maken kan ook fijn zijn, dan raak je je frustratie (over iets heel anders vaak) ook kwijt. Je hoeft je er zeker niet schuldig over te voelen. het is toch heel normaal dat je bepaalde dingen moeilijk of niet leuk vindt? Waarom zou je van hem alles goed moeten vinden?

Ik hoop dat je er een beetje uit komt!
Groet,
Leoniek

christien
Deelnemer kinderweekend
Berichten: 42
Lid geworden op: zo 26 nov 2006, 21:13
Bij mij is overleden: Mijn moeder

!!

Bericht door christien » za 23 dec 2006, 23:45

Hey..!!
ik ben het helemaal met je eens Leoniek..!!
Het is rot voor je dat jij je zo voelt..!!
Ik heb ook geen moeder meer :'(
Maar soms moet je je verdriet kwijt door boos op iemand te zijn of gewoon blij te zijn.
Er zijn heel veel manieren voor om verdriet te verwerken!!

Ik wens je veel sterkte toe

groetjes Christien..!! :Y

WildRose
Berichten: 8
Lid geworden op: di 19 dec 2006, 22:00

Bericht door WildRose » vr 29 dec 2006, 21:40

Heel erg bedankt allebei.
Gelukkig gaat het inmiddels weer beter sinds het vakantie is. Het was hem allemaal even veel teveel waardoor hij soms gewoon niet meet te hendelen is. Hij was ziek, wilde niet naar school, hield ons voor de gek door te spijbelen en wilde niets van me weten. Nu gaat het weer wat beter en trekt hij weer wat naar me toe. Mijn paard is hierbij een belangrijk knooppunt.

christien
Deelnemer kinderweekend
Berichten: 42
Lid geworden op: zo 26 nov 2006, 21:13
Bij mij is overleden: Mijn moeder

Bericht door christien » vr 29 dec 2006, 23:42

hey..!!

Heb je een paard??
Gelukkig voor jou dat het wat beter gaat!!
nou nogmaals ik wens je veel sterkte doei

Christien

ik wens je een gelukkig en een gezond 2007 ;-)

WildRose
Berichten: 8
Lid geworden op: di 19 dec 2006, 22:00

Bericht door WildRose » za 30 dec 2006, 14:29

Ik heb samen met iemand een paardje, ja.

Dankjewel en jij ook het beste voor volgend jaar!

Gesloten