papa is uitgeleeft

Voor ouders maar ook over ouders
Forumregels
Heb je bv. iets te vragen aan ouders in het algemeen, doe het dan hier. Ook ouders kunnen hier vragen stellen en ervaringen delen waarbij wel de rouw van hun kinderen centraal staat. De eigen rouw van ouders is hier minder op zijn plek.
Gesloten
Gebruikersavatar
bianka
Berichten: 3
Lid geworden op: wo 10 jan 2007, 15:00
Bij mij is overleden: man grootste liefde en papa van declan

papa is uitgeleeft

Bericht door bianka » wo 10 jan 2007, 15:27

op 22 december 2006is mijn man Erik na een ziek zijn van precies twee maanden overleden in het ziekenhuis.mijn zoontje van 3 heeft het hier zoals te verwachten best moeilijk mee. toen papa ziek werd heeft mijn zoontje een poosje gedacht dat het zijn schuld was dat papa ziek was geworden.dit uite zich in gil buien en overgeven als hij het over papa had of aan hem dacht,vooral s'nachts.op een nacht kwam het eruit:mama, het is mij schuld he dat papa ziek is?ik schrok me rot! een peuter van 3 met die gedachten.we hebben er over gepraat midden in de nacht, ik begreep wel dat hij het moeilijk had , papa lag op de intensive care en hij mocht er niet bij.in eeste instantie wilde ik dat ook niet. beademing en nierdialise, antibiotica lijnen en ga zo maar door. niet goed voor een kindje van 3. maar toen mijn zoontje ziek werd van heimwee en ook nog een schuldgevoel had ben ik gaan praten met verpleging en behandelend arts. uiteindelijk hebben we hem voorbereid op een bezoek aan papa. samen met opa en mama is hij bij papa geweest en heeft met papa's dokter gepraat.deze legde hem uit dat het niemand schuld was dat papa zo ziek was geworden. toen kwam zijn vraag; IS PAPA UITGELEEFT. op dat moment nog niet.alleen deed papa'slichaam niets meer. papa was gehandicapt geraak in zijn hoofd door een bacterie en kon niet meer praten of bewegen.vaak heeft declan gevraagt of papa beter werd en ik moest vertellen dat papa niet meer beter werd.op 22 dec. moest ik declan vertellen dat papa uitgeleeft was.papa heeft geen pijn en is bij de regenboog.nu twee weken later mist hij papa zo.mama ook maar we moeten er samen het beste van maken.declan heeft alles van dichtbij meegemaakt en heeft papa in de kist gezien, ook bij de uitvaart heeft declan een rol gespeeld,goed voor het begrijpen waar papa is en zijn verwerking.zijn er mama's met soort gelijke ervaringen op het gebied van rouwverwerking bij hun kind,heb ik er goed aan gedaan hem overal bij te laten?
een sterke maar verdrietige mama

NicoleKokke
Berichten: 2
Lid geworden op: za 13 jan 2007, 22:30
Bij mij is overleden: Partner en papa van onze kinderen

je hebt er goed aan gedaan

Bericht door NicoleKokke » za 20 jan 2007, 20:10

Hallo Bianca,

allereerst heel veel sterkte toegewenst met dit grote verlies.
Je vraagt of je er goed aan gedaan hebt om je zoontje erbij te betrekken en ik denk dat het juist heel goed is geweest. want wat is dood zijn voor een kind van 3. Hij heeft zijn papa nu gezien en weet dat dood zijn niet meer bewegen is, niet meer ademen, lachen, knipogen en noem maar op. Hij weet nu dat dood zijn er dus zo uitziet.
Helaas heb ik 6 weken geleden hetzelfde meegemaakt en onze dochter van 3,5 heb ik ook overal bij betrokken. Mijn eerste reactie was ook : haar erbuiten houden, maar wat ben ik blij dat ik haar overal bij betrokken heb. Ze kan er goed over praten (als 3 jarige) en heeft geen onduidelijkheden over wat dood zijn is. Anders kan het zijn dat ook jou zoontje denkt dat dood zijn net zoiets is als slapen, nou en dan durft hij dadelijk niet meer te slapen. Ik heb gemerkt dat kinderen erg flexibel zijn en zelf inderdaad aangeven wat ze wel en niet aankunnen.
Het is goed van je geweest om hem erbij te betrekken, volg zijn tempo van het verwerken en neem hem in alle vragen serieus, ook al wisselen de vragen van heel serieus naar bijna (onbeleefd) grappig zich af.
Op deze manier denk ik,,dat is tot nu toe mijn ervaring met onze dochter, krijgt het dood zijn een duidelijke plaats in zijn leventje.
Ik hoop dat je hier wat aan hebt.
En Bianca, je hoeft niet sterk te zijn hoor, dat is iets wat andere ons zo snel en vaak toespelen maar probeer goed je gevoel te volgen en soms is dat misschien een sterk gevoel en anders maar niet....succes met alles Bianca.

groet Nicole

suliana
Berichten: 5
Lid geworden op: ma 08 jan 2007, 21:00

Bericht door suliana » za 20 jan 2007, 21:52

beste Bianka,

Ik wil je zeker eerst een dikke knuffel sturen. Het moet vreselijk zijn om jouw man te verliezen.

Zelf heb ik nog geen kinderen, maar ik zit wel in mijn laatste jaar van de opleiding lager onderwijs.
Dit jaar hebben we het uitgebreid gehad over het sterven van mensen en hoe je daar met kinderen het beste mee omgaat. Deze cursus was voor mij wel confronterend, maar heel erg leerzaam.

Ik kan alleen maar bevestigen dat je een goede beslissing hebt genomen om jouw kind overal in te betrekken. Het was de hoofdlijn in de cursus en daar sta ik ook voor 100% achter.
Een kind heeft recht op juiste informatie en merkt direct wanneer jij verdriet hebt. Het zou dan ook verkeerd zijn om dat verdriet te ontkennen. Wanneer een kind bevestiging krijgt over wat hij intuïtief aanvoelt, zorgt dit voor een sterk vertrouwen. Het is pas wanneer een kind in een sfeer van vertrouwen en veiligheid vertoeft, dat het ook ruimte heeft om zijn verdriet naar buiten te laten komen.
De dood hoort bij het leven en hoe vroeger kinderen dit ervaren hoe minder angstig ze er zullen tegenover staan.

Ikzelf vind het jammer dat ik dit inzicht niet sneller heb gerkegen. Dan had ik mijn broer zeker meegenomen naar de begraving van onze papa. Ik heb het gevoel dat hij er nu nog niet echt zicht op heeft. Hij vertelt er niets over, wij hebben hem dan ook geen kans gegeven om deel te nemen aan de hele gebeuren. We hielden hem overal buiten om hem geen verdriet te doen.
Als ik ooit kinderen heb en ik kom in een dergelijke situatie te staan, zou ik net dezelfde keuze maken als jij.

Heel veel liefs,
Suliana

Gesloten