emotie bij zoon van 6 jaar

Over hulpverlening en voor de hulpverleners
Forumregels
Voor je ervaringen met hulpverleners als rouw professionals, psychologen, pedagogen, slachtofferhulp enz. Hulpverleners zelf zijn ook welkom op dit forum.
Gesloten
anita1
Berichten: 3
Lid geworden op: wo 15 nov 2006, 17:32
Bij mij is overleden: mijn man

emotie bij zoon van 6 jaar

Bericht door anita1 » do 16 nov 2006, 17:27

Mijn man is op 8 juli overleden aan een zwaar herseninfarct en liet mij achter met mijn zoon die 2 dagen na zijn dood 6 jaar werd. Ik heb mijn zoon in alles betrokken maar ik merk weinig tot geen emotie bij hem. Soms roept hij dat hij papa mist maar echte huilbuien of zo heeft hij niet. Is dit normaal? Heeft iemand hier ervaring mee of is het verstandig naar een therapeut met hem te gaan. Hij kan er wel over praten maar doet het niet vaak maar vermijdt het onderwerp ook niet.

Wie kan mij adviseren??

anna maria
Was forum professional
Berichten: 218
Lid geworden op: zo 08 feb 2004, 18:18

Bericht door anna maria » do 16 nov 2006, 21:45

Beste Anita,

Uit wat je vertelt denk ik niet dat er reden is om naar een therapeut te gaan. Niet alle kinderen laten zozeer hun emoties aan de buitenkant zien. Wat niet wil zeggen dat ze niet ook rouwen om het verlies. Veel kinderen vertellen ons ook dat ze de tranen aan de binnenkant hebben.
En het besef dat papa nooit meer terugkomt, hoe goed je hem ook bij alles hebt betrokken, kan ook op zijn leeftijd nog wel een vraag zijn of hij dit kan bevatten (voor zover je dat kan, ook als je ouder bent, want het besef dringt in stukjes en beetjes steeds meer door).
Daarbij is het zo dat je bij kinderen vaak pas na langere tijd na de dood van een dierbare een verandering in hun gedrag of emoties ziet. Dit heeft te maken met het feit dat er eerst een bepaalde 'rust' en regelmaat aanwezig moet zijn, waarbij het kind zich veilig kan voelen. Veilig genoeg om zich te uiten. Het kan zijn dat je zoon ook onbewust bang is om jou met zijn eigen emoties te belasten. Ook al zeg je het nog zo duidelijk dat hij ook mag huilen, dan toch werkt het zo bij kinderen. Ze willen je niet nog meer verdriet bezorgen dan ze al ervaren bij je als ouder.
Het is goed om hem te blijven betrekken bij bijvoorbeeld het maken van een monument of de plek waar de as wordt bewaard/verstrooid, een klein terugkerend ritueel als bijv. een kaars aansteken bij de foto van papa, of dingen maken om bij de foto te zetten, een eigen boek om in te tekenen en foto's in te plakken enz. Want ook daarin kunnen kinderen zich vaak goed uiten.

Sterkte en groet,
Anna Maria

Gesloten